कधी सकाळी आठवण येतेस, कधी संध्याकाळी आठवण येतेस, कधी कधी एवढे आठवण येता कि, आरसा आम्ही बघतो, आणि दिसतेस तू.

“जगायच” दूर एका “प्रेम नगरीत” आपलं छोटास घर असाव आणि त्यामध्ये आपली “कोंबड्याची पोल्ट्री” असावी…

आठवणीत नाही सोबत तुझ्या राहायचं पाहिलं नाही शेवटच प्रेम तुझ व्हायचंय.

प्रेम तर दोघांचाही आहे एकमेकांवर फरक फक्त एवढाच आगे माझ जर जपून आणि तुझ थोड लपून…

“तुझं हसणं आणि माझं फ़सणं दोन्ही एकाचवेळी घडलं नकळत माझं मन तुझ्या प्रेमात पडलं.”

सोय बघून केल जात ते व्यवहार आणि गैरसोय बघूनही केल जात ते म्हणजे प्रेम.

मी पण प्रेम अश्या मुलीवर केलाय की, जिला विसरण मला शक्य नव्हत आणि जिला मिळवण माझ्या नाशिवत नव्हत.